ต้องเดินหน้าเท่านั้น

จากการที่เราได้ร้องเรียนทางมหาวิทยาลัยกับทางสำนักนายกฯ ปรากฎว่ารายชื่อผู้ที่สามารถกู้ยืมกยศ. ปี 2554 ไม่มีืชื่อเรา นี่แหละ ประเทศไทย

 

ชีวิตประจำวันนอกจากจะเลี้ยงลูก 2 คนเอง เพราะแม่แขนไม่มีแรง เรายังต้องใ้ช้ความเชื่อในเรื่องการเอาชีวิตให้ผ่านไปวันๆหนึ่งด้วย เราไม่ได้หาเงินเอง เราบ่นอะไรไม่ได้มาก ไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้ แต่ต้องทนเอา ยังมีคนอีกหลายร้อยคนในโลกที่ไม่ได้อยู่เฉยๆ และค่อนข้างสบายแบบนี้

ไม่กี่วันมานี้ได้รับงานจากออฟฟิชแถวบ้านมาทำ ก็ได้รายได้อยู่ แต่งานและกระบวนการทำงานโบราณจริง เขาีมีเงินซื้อคอมพิวเตอร์สำนักงาน แต่ไม่สามารถใช้งานจากสิ่งที่มีได้ เราก็สะท้อนใจไปอีกอย่างนะ ตัวเรามีความสามารถทำได้ แต่ไม่มีอะไรเลย เหอะๆ

อีก 3 ปีข้างหน้า จะรับใ้ช้งานพระเจ้าได้ไหม จะเลี้ยงลูกรอดจนเขาโตพอที่จะเดินในทางชีวิตแล้วเป็นคนดีได้ไหม จะมีหน้าที่การงานไหม จะมีเงินมาจ่ายค่ากยศ.จนหมดไหม เกส เต รา เต รา....

สิ้นเดือนนี้มีค่าย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้ไปไหม เพราะเราไม่มีรายได้ ไม่มีการสนับสนุนจากสามี ไม่มีจริงจริ๊ง

ยังดีที่เรารู้ว่ายังมีพระเจ้า

เหมือนจะอึดอัด แต่ก็นั่นแหละ เรายังสบายมากกว่าสามีมากนัก นี่ก็ไม่รู้ว่าเราจะโดนตัดไฟไหม จะโดนยึดรถหรือเปล่า การบริหารการเงินสามีเป็นคนจัดการ เรายิ่งต้องใช้ความเชื่อขั้นจัดหนัก

 

ตอนนี้อยากฝึก photoshop กะ illustrator เพราะต้องใช้ทำงานจริงๆ แต่คอมก็ไม่ใช่ของเรา เหอะๆ